vanilla

white, plain, unflavored.

birthay blues

Posted by vanilla on Monday, 22 September, 2008

^

[hinde typo yan, sadya yan… kung bakit ganyan ang spelling, 2 tao lang ang nakakaalam… ]

[walang direksyon ang post na to.. kaso lisensyado akong magkalat ngayon, BIRTHAY ko ngayon eh…]

***************

eto yun masayang part ng birthday ng isang tao, yun isusulat mo yun nangyari sa buong maghapon… kung gaano kaganda yun mood mo, grabe sa energy, na lahat ng masalubong mo binabati ka ng “happy birthday!”, yun lahat binibiro ka na manlibre ka naman…

eto na: start!

————

gumising… pumasok sa trabaho [kahit linggo ngayon]… lunch time, di nakakain sa oras kasi kelangan pang dumaan sa kapilya… bumalik sa work, ayan, lunch na… work ulit… umuwi… nagtype ng blog…

the end.

————

o di ba, super exciting? parang laban ni Manny Pacquiao at Sleeping Beauty… actually ayos nga at walang nakaalala sa birthday ko sa trabaho ko, kasi wala akong perang panglibre… ayokong mahassle na manlibre [kahit joke lang… kaso jokes are always half truths, sabi nga ng isang classmate ko]…

sa kapilya, meron nakaalala, ayos, pero ewan ko, walang “dating” sa kin.. [kasi nagtext na sya kaninang umaga, kaya wala nang thrill… pero ayos yun text nya kanina, may energy, kasi may exclamation mark… salamat ulit sa pagbati :) ]…

————

siguro ganito na lagi ang birthday ko from now on… di na celebration, kundi isang tahimik na araw, puno ng pagmumuni muni sa kung asan ako ngayon, san ako galing, san pupunta…

———–

una, salamat dun sa Bossing ko sa taas, kasi kahit papano, nararamdaman kong sinasagot nya yun mga panalangin ko, including yun #1 wish ko sa birthday ko… [halos instanteneous nga yun pahiwatig nya eh… salamat po ulit]

———–

ayos na rin at hindi itinaon ni Bossing yun “zen moment” ko sa birthday… mga ilang linggo rin ang nakalipas mula nung “sampalin” ako ng katotohanan kung asan ako ngayon, at kung paano sya naka linksa pinanggalingan ko, at kung gaano pa ko kalayo sa estadong gusto kong marating… masakit, nakakayanig, pero ayos na rin… ngayon masmaiintindihan ko na “ako”, at sa loob ng sandaling oras, kahit papano ang laki ng impact na nagawa sa akin nun “christian zen moment” na yun…

muli, salamat sa syo, Bossing…

———–

pasensya na kung super random tong post na to… ang tagal ko kasing di nagpost, nawala na yun “artistic touch” ng mga post ko…

***************

sinusubaybayan ko yun friendster profile nun isang tao na halos ka birthday… at sa totoo lang, naiingit ako sa kanya… ang daming nagcocomment sa kanya! happy birthday na ganyan, happy bday na ganito…

although meron din ako, wala pa sa 1/4 ng dami nun sa kanya… napapaisip tuloy ako, ganun ba ako kasuplado? ganun ba talaga ako ka-secluded sa mundo?

to be honest about myself, isa nga akong introvert, hindi super friendly… at matagal ko na rin tinanggap yan… siguro iba iba lang talaga ang personality ng mga tao… sana lang, matupad ko yun pangako ko sa sarili ko na kahit hindi ako super “friendly” na tao, sana matupad ko yun hope kong maging super “friendship” akong tao… yun bang maging totoo akong kaibigan… sana sa kabila ng pagiging mongoloid ko, maiparamdam ko sa mga friends ko na hindi ito “hi, can we be friends?” lang na friendship, sana mapasaya ko sila kahit sa maliliit na bagay, at walang iwanan kahit malayo na ko sa kanila…

kung baga, quality over quantity…

————

may isang tao, ang tagal ko nang hindi naririnig yun boses… gusto ko sanang makausap, pero ano naman ang sasabihin ko? pano kung bigla kaming magkita, anong ikukwento ko?

“oy, kamusta ka na? ok ka lang ba? may chika ako sayo… alam mo ba, napaso ako habang naluluto, eto nga yun peklat o…”

“alam mo ba, exciting ang araw ko kahapon… gumising, pumasok sa trabaho, umuwi, nag internet, natulog… o di ba? walang sinabi si kris aquino sa life ko… sobrang excitement!”

“uy, ang tagal mong di nagpaparamdam ah… kumusta ka na? sobrang namiss kita.. tignan mo, andito pa yun sugat ko nun naglalaslas ako ng pulso dahil sa sobrang namiss kita…”

“oy, kamusta ka na? sobrang namiss kita! ano nga ba ulit ang pangalan mo?”

………………….

sa totoo lang, di alam kung pano kita haharapin… kelangan ko na naman mag imbento ng super elaborate na mythology para ikwento sa sarili ko, para paniwalaan ko, para may mabuo akong plano kung paano kita haharapin… para may mai-transplant akong ngiti sa mukha ko kapag nagkita na tayo…

————

love is NOT a 2-way street.. huwag paniwalaan lagi ang mga sinasabi ng mga kanta…

love is a ONE-way street… a relationship is a 2-way street…

kaya kung iibig, maghanda ng extra tshirt, canned goods, at battery para sa flashlight… mahirap umibig kung ikaw LANG ang umiibig…

ang masama lang, tama naman sila eh, pwede kang sumuko… eh kaso mongoloid ako, sabi nga nun isang friend ko, masokista daw ako, masmahirap, mastrip ko daw… ewan ko…

————

pero sa totoo lang, di ko na maalala yun eksaktong mukha nya… alam ko pa yun timbre ng boses nya, pero di ko na makita yun “aura” nya, yun glow nya kapag naglalakad sya, yun presence nya…

pero ewan ko, kahit makakita naman ako ng ibang super pretty na girl, nawawala din agad yun dating, may isang ideyang pumapalit, pero ngayon, parang ang labnaw na nung ideyang yun, pero ewan ko bakit parang tumatalab pa rin…

ewan ko ba… para bang may bumubulong sa kin na meron kang itinatagong kakaiba, kahit na muka naman wala, pero laging nasa likod ng isip mo na “meron! basta maniwala ka…”

————-

dagat, kilometro, ulap, kalsada, tinta, sobre… ang layo, at di ko na marinig ang alingawngaw ng boses mo…

may takot, pangambang malimutan ka na ngang tuluyan… ang pag-asa, nasa mga panalangin, nasa isang payong na itim…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: