vanilla

white, plain, unflavored.

itim

Posted by vanilla on Friday, 17 October, 2008

dapat tungkol to sa namayapa kong sapatos eh… ang tagal ng pinagsamahan namin nun… more than 2 years… mahal na mahal ko yun…

sayang talaga…

tapos bumili ako ng bago, kasi nababasa na yun medyas ko kapag umuulan eh.

^ ayan, pwede na yan…

.

–end of message–

.

o sya, sige na, pipilitin ko nang magsulat tungkol sa nangyari sa misteryosong “payong na itim”… eto na… start!

.

ah, eh, actually ayokong ikwento yun tungkol sa nangyari sa payong na itim… masmahalaga yun nakuha ko kapalit nun…

[atsaka nakakatamad i-kwento, masyadong mahaba]

.

eto ang pinaka shortest version: yun lang ang time na naramdaman ko yun ganung feeling… yun may nagawa kang maganda sa buhay mo, yun parang may naachieve ka… para kang nanalo sa nobel prize… siguro parang yun nararamdaman ni superman kapag nakasagip sya ng buhay  ng isang batang nalaglag sa building…

sobrang overwhelming, parang pakiramdam ko may camera sa lahat ng sulok ng kwarto… para akong naghihintay ng isang tao para sumigaw ng “cut!” para makahinga na ako… ang weird, kasi di ko anaasahan na ganun ang reaksyon nya, to the point na hindi ko talaga alam ang sasabihin sa kanya…

for the first time, naranasan kong gumawa ng something na may nag-appreciate ng nagawa ko…

.

hindi naman sa walang nag aappreciate sa mga nagawa ko, pero ewan ko… siguro masyadong normal na yun makakuha ng grades na matino, at yun iba pang ginagawa ng mga normal na tao… marami din naman akong mga personal projects na gusto ko sanang magawa para matuwa ang ibang tao… yun nga lang karamihan ay hindi natapos [o nasimulan man lang hehehe ]…

yun iba naman nagawa ko, hoping na matutuwa yun taong dahilan ng ginagawa ko, pero usually ang kapalit lang naman nun ay “wow, thank you talaga!” or something like that…

[na hindi naman masama… ako nga minsan hindi nagte thank you eh hehehe]

siguro yan din ang reaksyon na inaasahan ko sa kanya nun, at yun makita kong nakangiti sya dahil sa payong  na iyon… actually, makukuntento na ko sa reaksyon na yun.

.

pero higit pa dyan yun nakuha ko.

sobra.

sobra-sobrang over pa dyan ang nakuha ko…

.

[pero walang kiss, kahit hug, wala… asa pa ko]

.

pero kahit na walang kiss/hug, sobrang ayos lang… kasi mas importante pa dyan ang nakuha kong kapalit ng hirap na pinagdaanan ko para sa payong na yun…

.

pag-asa.

tiwala sa sarili.

lakas ng loob, para gawin ang mga bagay na naiisip ko, kahit na walang naniniwala sa kin.

.

salamat ulit sa residente sa itaas, nasagot ang panalangin ko [ulit].

at syempre, salamat din sa babaeng mahilig sa Sprite. nasuprise ako sa regalo mo…

.

.

.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: