vanilla

white, plain, unflavored.

  • Archives

  • Recent Posts

  • Advertisements

Posts Tagged ‘telepono’

linggo

Posted by vanilla on Sunday, 24 August, 2008

sa labas, umuulan… ang tagal ng alas-sais ng hapon… sa oras na yun, aalis ako ng bahay, muling magsusuot ng badge number 13756… dose oras, maraming minutong dapat ang laman ng isip ko ay trabaho, pero kung wala lang talaga akong sense ng respeto sa trabahong to, yun na siguro ang huli kong gagawin dun…

[ magkukulong ako sa maintenance room, magsusurf ng internet hanggang alas otso ng umaga]

patay ang electric fan, malamig naman eh… kahit namimiss ko ang ugong ng makina ng maalikabok na bentilador, ayos na rin, para di na masyado lamigin ang paa ko… malamig ang sahig, tiles na kulay blue… mag-isa sa kwarto, sarado ang pinto, tanging kasama ang computer na pinaghirapan kong ayusin ng halos tatlong araw…

na naman… eto na naman yun pakiramdam… parang ang laki-laki ng mundo… para bang yun feeling mo, naiwan ka ng magulang mo sa loob ng shopping mall, nawala ka, parang lahat ng tao higante, puro bewang ang nakikita mo… takbo dito, lakad dun, bewang na naman… iisang bewang lang naman ang hinahanap mo, yun may mantsa ng sipon mo, lagi mo kasing pinapahid ang ilong mo sa palda ng nanay mo, iyaking bata…

mag-isa, naghahanap ng kausap…

meron naman telepono, ba’t di mo tawagan ang mga kaibigan mo? ayos lang sana eh, kaso ibang boses ang gusto kong marinig… salamat nga sa kanila, kahit papano nababawasan ang lungkot, ang pangungulila ko, tuwing makakausap ko sila…

pero iba pa rin yun pakiramdam kapag boses mo yun naririnig ko… tumitigil ang mundo, ang ngiti, kahit pilit kong itago, ayaw papigil… may butas sa puso kong natatapalan ng vulcaseal… may bubong na naman akong panlaban sa mga bagyong bumubuhos sa loob at labas ng pagkatao ko…

minsan nga naiisip ko, masmadali pa yatang hilingin sa langit na manalo ako sa lotto eh, kasi numero lang ang kelangan na gawan ng magic eh… eh kapag hiniling ko sa Diyos na sana makausap kita, kelangan pang maniobrahin ang oras at pagkakataon, para tama ang timing ko sa pagtawag ko sayo, at syempre dapat walang ginagawa sa oras na nagdial ako ng phone number mo, atsaka nasa mood ka para makipagkwentuhan ng walang katuturan… para na rin akong humiling na sana bukas ng alas-diyes ng umaga ay umulan, para madaling matulog sa umaga, yun dapat eksakto na pagdating ko sa bahay, atsaka pa lang uulan, tapos hanggang mga alas-sais ng hapon, para di ko kelangan magdala ng payong papuntang work…

kelangan din Niyang gumawa ng paraan para matawagan kita [sira kasi phone mo eh], ewan ko kung pano yun… sana may mahulog na bagong Nokia 3230 mula sa langit [sana nakabox pa], diretso sa kwarto mo… o kaya manalo ka sa isang contest na ang premyo ay isang Nokia 3230…

[super low budget naman yun magpapacontest ng ganun]

at higit sa lahat, kelangan pang hipuin ng Kamay ni Lord ang puso mo, para sa pagtawag ko sayo, tanggapin mo ang tawag ko… kahit na pagod ka galing trabaho, o kaya may ginagawa ka sa bahay, o may katext kang ibang tao…

kasi minsan, pakiramdam ko, masmadali para sa Diyos na gumawa ng winning number ng lotto kesa kumbinsihin kang may taong nakaka-miss sayo…

Advertisements

Posted in uncategorized | Tagged: , , , , , , | Leave a Comment »

kring kring

Posted by vanilla on Sunday, 13 July, 2008

.

“Makikilala ba ang tinig
Pag tumawag sa teleponong
Kahapon pang walang sumasagot…”

di kaya masyado na akong nakakagulo sa super busy na buhay mo? madalas parang nahihiya na kong i-dial ang phone number mo eh… baka naman kasi nagbabait-baitan ka lang sa kin sa tuwing mag aalign ang mga planeta at nasagot mo ang telepono sa eksaktong minutong na-dial ko ang fone number mo…

pero sa totoo lang, sa pakiramdam ko naman eh mabait ka sa kin, parang welcome na welcome nga ang mga tawag ko eh, kahit mostly wala naman kwenta ang kwentuhan natin…

minsan lang talaga hindi ko maalis sa isip ko na baka masgusto mong magpahinga na lang, kesa makipagchikahan sa kin…

kaso, hindi ko rin naman matiis na huwag tumawag sayo…

“At kung sakaling sasabihin na
Ikaw pa rin sa aking damdamin
Masilayan nga ba ang ngiti sa iyong mukha?”

dapat nga siguro di ko na ginawa yun short story ko, pati na rin yun tula… dapat nga siguro hindi ko na ginawa tong post na to eh… masyadong maraming laman… kaso for me, isa itong sanity check, isang paraan para marelease ang pananabik, pagkabaliw sa isang bagay… isang bagay na di ko maabot, mahawakan, mayakap, mahalikan…

atsaka nga di ba napag usapan na natin ang tungkol sa mga ganyang mga “bagay”, at nagkalinawan na tayo kung asan ka ngayon sa buhay mo….

“Pa’no iiwasan kalimutan kang tawagan
Eh kasi..ayoko nga…walang magagawa…”

kaso ang hirap pala nung hindi ka makita, o makausap man lang… actually may isa akong kasalanan sa yo, medyo minor lang, pero sa totoo lang, hindi ko rin inakalang magagawa ko yun…

[actually mababaw yun at ang corny kaya ibahin na natin ang usapan]

pero alam mo, kahit meron naman akong picture mo [kahit papano meron naman ako, kahit medyo malabo], iba pa rin yun moment na naririnig ko yun boses mo… instant energy, parang redbull na may lipton tea bag at tinambakan ng kapeng barako, at hinaluan ng 2 egg yolk at tinunaw na multivitamins… parang drugs, kapag narinig ko na, solb na ko for the next few hours… pero hahanap-hanapin mo pa rin na parang isang basong tubig, parang toothpaste sa toothbrush, parang mainit na tubig na pampaligo sa malamig na umaga…

“At nagbakasakaling marinig
Lamig, tamis ng iyong tinig…
Masilayan nga ba ang ngiti sa ‘yong mukha?”

pero ano kaya ang nararamdaman mo kapag tumatawag ako? para ba kong isang artistang nakasalubong mo sa mall, parang dinededma lang, pero sa loob-loob lang eh nagja-jumping-jack ang mga laman loob mo? para bang akong delivery boy ng pizza, na lagi mong sinisilip sa bintana every 5 minutes kung dumating na?

o baka naman para akong isang solicitor para sa liga ng basketball, wala kang magagawa kundi buksan yun pinto, at kausapin sila, at magbigay sa puting sobre ng kahit magkano… o parang isa sa mga kapitbahay nyong nagka-karoling nun pasko… eh kilala ka nila eh, kaya mapipilitan kang makinig sa mga lata at tansan nila, na masmaganda pa ang tunog kesa sa mga boses nila, at bibigyan mo ng barya, depende kung anong una mong madukot sa bulsa mo…

“Sabihin mo sa’kin,
Kung ayaw mong marinig ang tinig…”

eto siguro ang problema ng mga masyadong nag-iisip… madaling maging pessimistic… pero minsan kapag nagmamahal ka, dapat bawasan ang kunsumo ng gasolina sa utak, at bayaan mo na lang na umusad ang panahon, na mangyari ang mga dapat mangyari, at magbakasakali na ang babaeng minamahal mo, balang araw, pagkatapos ng lahat ng pangangarap, pagtitiis, pag-iyak, pagsuyo, pagkalito, pananalangin…

pero sa ngayon, sa tingin ko dapat makuntento na lang muna ako sa kung anong meron ako, sa kung anong meron “tayo” ngayon… basta marinig ko lang ang boses mo, at makita ang sandaang mong pictures sa friendster, sige, ayos na yun…

.

.

—————————————————————————-

yun mga salitang naka-italic-bold ay lyrics ng kantang “Tinig” na galing sa bandang “Join The Club”

pakinggan nyo dito sa Imeem page ng someone na di ko kilala

dito yun acoustic version (di ko rin kilala kung kaninong imeem page to)

.

.

Posted in uncategorized | Tagged: , , , , , , , , , | Leave a Comment »